Görünmeyen Her Yerde Yeni Bir Hayat Vardır...

Derin bir hüzündür şehrin üstüne çöken. Kanatlarını germiş koskoca bir yalnızlık ve içinde onca dert tasayla öylece kalmış...

En güzel yıllarında, en güzel anlarında yine en güzel sözcükleri duymak şimdiye kadar hiç görmediğin güzellikleri görmek isteği çökmüş içime. Ama ne varki eskiden de şimdiki gibi bulamadığım bu mutluluğun peşine düşme çabası sarmış beni. Gece olunca şehrin en üst noktasına çıkarım bakarım ki tek yalnız ben miyim? Yoksa benim gibi derdini paylaşacak birileri var mıdır diye. Işıklarla donatılmış caddeler insan dolu bir an gözümü yumsam kulaklarım o hiç gitmeyecek sesleri duyar. Hiçbir şey duymasa ayak sesleri tırmalıyor...

Dert hiç bitmez. Ne zaman, nerede, kiminle olursan ol dert her yerde gelir bulur seni. Bazen varolan her şeyi unutup dertsiz tasasız yaşamaya dalarsın ya! İşte o anda yeni bir dert eklenir. Anlayacağın kaçmakla kurtulunmaz. Yağmur yağsa sokağa çıkarsın, ruhunu dinlenmeye salarsın. Oluk oluk yağan yağmurun altında saatlerce dolanırsın. Biri de gelip demez sen delimisin ne geziyorsun bu yağmurun altında diye.

Bazende düşünmeye verirsin kendini. Saatlerce. Geceleri uyumazsın düşünmekten. Ama sabah olduğunda bakarsın ki yine aynı yerdesin. Ben vazgeçtim her şeyden. Bir varlığım kaldı benliğimi de yitirmek üzereyken...

Seninle aynı gecenin sabahına vardık!

Her yanımda teninin kokusu vardı uyandığımda

tabiki birde sen...

Ellerini hayatımın anlamı gördüm zannımca

tuttuğumda ayrı bir dünya alır götürürdü beni

gözlerin gibi...

Kabullenemez oldum haince gidişini

yalvarsam nafile, gel desem umrunda değil biliyorum

yinede bir umut besliyorum fersiz gözlerimde.

Onlar her sabah açıldığında sağda solda izlerini ararlar

İçim yine kan ağlıyor yoksun...

Geleceğe dönük hayaller kurardık seninle

küçük bir evimiz, minik bir bebeğimiz birde

hayata birlikte göz yummaktı.

onca umutsuzluk içinde bir umut arıyorum

belki ellerin yok gözlerin yalan duygularda

ben yine yollarda seni arıyorum.

Ne vakit birini görsem sana benzeyen

içimde fırtınalar kopuyor şimşekler çakıyor

sonradan anlıyorum acı gerçeği.

Anladım sen artık yoksun

Ben yalan bir dünyanın içinde garip bir kul

sense kuluna kul olduğum zalim bir hayal...

                                            CİNESK

Kışa belki var belki yaz henüz geldi. Tadına doyum olmaz bir güneş, geceleyin ıssız sokaklardan gökyüzüne baktığında gördüğün eşsiz güzellikteki yıldızlar var. Oysa aradığım bir çift anlamlı göz...

Gidişinin ardından yokluğunun ezikliği çoktan çöktü üzerime. En saf anımda yakaladı hayat bu sefer. Yollara düşürdü beni o soğuk kış günlerinde. Sabahlar olmasın diye dua ederken şimdilerde ise gecenin verdiği hüzünle saate bakamaz oldum. Öyle ya da böyle sayende harap, bitap bir şekilde yaşamaya gayret içindeyim. Belki çok uzak şehirlerdesin belki geriye hiç dönülmeyecek yollarda... Belki geriye dönsen faydasız olacak birçok şey. El ele gezdiğin günler geliyor bazen aklıma. Keşke diyorum hiç yaşamasaydık o günleri, keşke hiç tanımasaydım seni. Keşkeler birer birer gün ışığına çıkıyor artık...

Hicran denilen kavram yaşama anlamım olmuş sayende. Sımsıcak yaz akşamları zehir olur mu insana!!! Olur oluyorda. Şimdi sana diyeceğim bir söz bir duygu var. Ne olduysa oldu Ya dön yeniden beni hayata bağla ya da gecelerin zehir olmasına otur ağla...